Systemy wspomagające słyszenie w miejscach publicznych – wyniki z Holandii

Ekspertyza oparta jest na badaniach wykonanych w 15 teatrach, 4 kinach i 3 kościołach.
1 Dostępność
Spośród 4 wybranych kin tylko w dwóch zainstalowano system wspomagający słyszenie, a tylko w jednym z nich system był zatwierdzony przez odpowiednią jednostkę. Dwa kościoły posiadały pętle indukcyjne i jeden meczet wyposażony był we wzmacniacz. Spośród 15 teatrów w 10 znajdowały się systemy wspomagające słyszenie, z czego w dziewięciu przypadkach były to systemy IR, a w jednym FM. Część pracowników deklarowała, że zostali powiadomieni, by udzielać informacji, że sale są wyposażone w systemy wspomagające słyszenie. W 3 teatrach znajdował się plan sal z zaznaczeniem miejsc, gdzie percepcja mowy może być utrudniona. Miejsca te były wykluczone dla osób niedosłyszących.
2 Stan techniczny i serwis
Stan techniczny systemów zainstalowanych w teatrach był zróżnicowany. Dwa teatry i dwa kościoły wynajmowały regularnie firmę, która była odpowiedzialna za przegląd systemów. Niektóre z badanych podmiotów nie dawały gwarancji, że system działa poprawnie. Tylko jeden z teatrów posiadał aparaturę niezbędną do wykonania przeglądu instalacji.
3 Uwagi użytkowników
Najwięcej skarg dotyczyło funkcjonowania samych systemów, przede wszystkim w teatrach. Również brak odpowiedniego przeszkolenia pracowników wymieniany był jako jeden z zarzutów. W kinach negatywne uwagi związane były z niewystarczającą jakością odbieranego sygnału.
4 Podsumowanie
Na etapie projektowania nowych, bezprzewodowych systemów wspomagających słyszenie ważne jest, by przede wszystkim wziąć pod uwagę wady i braki obecnie dostępnych urządzeń. Nie wydaje się wystarczające, by zaimplementowanie nowej technologii polegało wyłącznie na wprowadzeniu na rynek nowego urządzenia, konieczne jest również odpowiednie przygotowanie i przeszkolenie pracowników.